aanbieden passiecursiefjes

Overhandiging Passiecursiefjes aan Monique Kempff (NU’91)
Door: Bas van der Sijde en Lineke Verkooijen

Dames en heren,

Geachte mevrouw Kempff, voorzitter van NU’91 vakbond verpleegkundige en verzorgende in Nederland,


Het is voor ons een eer dat wij het eerste exemplaar van het boekje ‘Tot het allerlaatste moment’ en andere Passiecursiefjes aan u mogen aanbieden. Ik wil u kort iets zeggen over het ontstaan en de noodzaak van dit boekje.
In 2008 schreven wij, Lineke Verkooijen en ik, voor het eerste passie-congres het boekje ‘U zit hier mooi’ en andere Zorgcursiefjes. Lineke bedacht het format van de zorgcursiefjes; kort en kernachtige teksten in de stijl van Simon Carmiggelt’s. Verhaaltjes die voor zichzelf spreken. Het werd een boekje met verhaaltjes die iets laten zien van de alledaagse werkelijkheid van mensen die structureel afhankelijk zijn van zorg. Zowel positieve als minder positieve zaken komen aan bod in de verhalen van zorgvragers.


Lineke en ik vonden dat er een vervolg moest komen. In ‘Tot het allerlaatste moment’ en andere Passiecursiefjes laten we de medewerkers in de zorg aan het woord.
In korte interviews vertelde verzorgenden, verpleegkundigen, huishoudelijk medewerkers, activiteitenbegeleiders, coördinatoren, behandelaars en vrijwilligers over hun passie en zorg voor mensen in de ouderenzorg.
Persoonlijk ben ik van mening dat medewerkers in de ouderenzorg vaak negatief in het nieuws komen en van verzorgenden vaak een karikatuurbeeld geschetst wordt. Zoals bijvoorbeeld in programma’s als Jiskefet en Koefnoen. Met ons boekje willen we laten zien hoe gedreven en hard werkende mensen het zijn en de druk die op hen wordt gelegd om kwalitatieve zorg te leveren. Medewerkers die in steeds veranderende organisaties zoeken hoe zij de beste zorg kunnen blijven leveren. Zij lopen bewust en onbewust tegen beperkingen op in hun organisatie. Naar aanleiding van de verhaaltjes in dit boekje kunnen vragen gesteld worden over de organisatie, ethiek en bejegening, maar in alle verhalen komt naar voren dat zorg voor de medemens zich niet altijd in tijd en geld laat uitdrukken. Er worden vaak termen gebruikt als zorg inkopen en zorgproductie, maar zorg is in de eerste plaats een relatie. Organisatiesystemen en –processen zijn nodig, maar zij mogen de bezieling of de passie voor zorg niet wegdrukken. Zij zouden met elkaar verbonden moeten worden. In ons boekje gaat het over die bezieling, die passie voor zorg dat de essentie van het werk in de zorg is: betrokkenheid, contact, er zijn voor de mens, inleven, zoeken en afstemmen…


Het eerste passiecursiefje zal voorgedragen worden door Lineke:


Zoeken en afstemmen
Verzorgende, 47 jaar, vrouw


“Vanmorgen was ik bij een mevrouw die net als ik van
de boerderij komt.
Ik heb het met haar vaak over de koeien en de aardappelen.
Dan moet ze lachen.
‘Och, die boerderij, dat mocht ik zo graag doen.’
Ze is heel vergeetachtig, maar van de boerderij weet ze alles nog.
Ik vind het leuk om de bewoners goed te leren kennen.
Dan bouw je ook echt een band op.
Misschien ga ik daarin soms wel te ver.
Er is bijvoorbeeld een mevrouw die altijd naar ‘Nederland Zingt’ kijkt.
Dat vindt ze heel mooi en het is heel belangrijk voor haar.
Als ik dan vrij ben en ik zit thuis dan denk ik: ‘Ze zouden toch
wel de televisie aangezet hebben voor mevrouw?’
Gaat wel wat ver hè?
Maar dat is betrokkenheid.
Ik denk dat ze dat zeker merken.
Al vergeten ze van alles.
Het is denk ik ook een kwestie van aanvoelen.
Hoe breng je iets of hoe zeg je iets?
Ik vind dat de uitdaging van mijn werk.
Het bekend zijn met iemand is zo belangrijk.
Er is een meneer die bijna nooit van zijn kamer komt.
Het zou misschien best goed zijn als hij eens naar de huiskamer ging.
Of eens een keer koffie ging drinken in de recreatieruimte.
Omdat hij steeds de weg kwijtraakt en alles vergeet is dat, denk ik,
best bedreigend.
Ik denk dan: ‘Iemand zou met hem mee moeten gaan.’
Een bekende, een maatje die met hem meegaat om hem rustig
te laten wennen.
Niet hem ergens naartoe brengen en tussen allemaal vreemde
mensen laten zitten.
Zoals wij doen.
Maar erbij blijven.
Zodat hij kan wennen.
Meestal wil hij ook niet mee, hoor.
Nou ja, vorige week vroeg ik of hij mee wilde naar de koffieochtend.
Eigenlijk wilde hij niet.
Ik zei: ‘Laten we een KWW-tje doen.’
‘Een wat?’ vroeg hij.
‘Een KWW-tje, even Kieken Wat ’t Wordt.’
Daar moest hij om lachen.
En hij ging mee.
Ik probeerde toen ook nog een KWW-tje bij een andere bewoner.
Maar daar werkte het niet.
Het blijft toch steeds opnieuw zoeken en afstemmen.”




Beste mevrouw Kempff, u moet als voorzitter van de vakbond voor verpleegundigen en verzorgenden deze passie voor zorg vast herkennen. Ik denk dat de inhoud van deze bundel helemaal past bij waar het vandaag over moet gaan: humane zorg, aandacht voor de ouderwordende medemens. Medewerkers in de zorg, ook vrijwilligers en mantelzorgers, die vaak onder druk staan, worden niet altijd begrepen. Met dit boekje hebben wij geprobeerd deze groep mensen meer stem te geven. Waar het over zorg voor de mens gaat, zouden zij minder op zichzelf moeten staan. Daarover moeten we met elkaar in gesprek. Goede zorg en aandacht is een opdracht aan ons allen. Wij moeten medewerkers en vrijwilligers helpen hun passie voor zorg boven water te houden. Tot het allerlaatste moment!


Met groot genoegen bieden wij u ons eerste exemplaar aan
Comments