Passie voor Zorg-column

                      ‘Dezelfde moeder, dezelfde zorg, maar twee broers die de zorg
                                              zo verschillend beleven. Hoe kan dat?’


‘Koninginnezorg  voor iedere moeder’
door: Bas van der Sijde
NNCZ-Nieuwsbrief januari 2015

Hans en Frans zijn twee broers die zich zorgen maken om hun moeder. Hun moeder is opgenomen in een kleinschalige woonvorm voor dementerende ouderen. Broer Hans  is heel tevreden over de zorg voor zijn moeder: ‘Ze vangen mijn moeder met veel geduld en liefde op en ik vertrek in vertrouwen omdat ik mijn moeder in goede handen achterlaat.’  Broer Frans ziet het heel anders: ‘Hoelang is moeder nu opgenomen? Twee dagen en ze zijn haar bril al kwijt. Wat een prutswerk!’
Dezelfde moeder met dezelfde zorg, maar door de twee broers totaal verschillend ervaren en beoordeeld. Hoe kan dat verschil zo groot zijn?
Het heeft alles te maken met verwachtingen. Hans weet iets meer van de zorg en ziektebeelden af. Frans daarentegen is zich rot geschrokken van medebewoners, mensen die afhankelijk en soms erg in de war zijn. Hij schrok ook toen hij er achter kwam dat zijn moeder incontinent is geworden, wat natuurlijk ook erg naar en vervelend is voor zijn moeder. Broer Frans was helemaal over de zeik toen hij zijn moeder in een natte broek zag zitten. Hij wilde direct de krant bellen.
Ik begrijp dat best. Iedereen wil de beste zorg voor zijn moeder. Als het nodig is zorg volgens het Juliana-model. Toen Juliana ernstig ging dementeren kreeg zij een persoonlijke verpleegster die 24-uur per dag beschikbaar was, dat noemen we zorg volgens het Juliana-model. Die zorg is voor veruit de meeste moeders natuurlijk onbetaalbaar.
Hans heeft een veel realistischer beeld van de zorg. Hij weet dat het kwijt raken van brillen, kunstgebit of portemonnees bij de diagnose Alzheimer hoort. Hij vindt het ook erg voor zijn moeder dat ze incontinent wordt, maar schrikt niet zo hard als zijn broer. Hij weet dat Koningin Juliana vast ook haar bril is kwijtgeraakt en dat zij ook wel eens  een natte broek moet hebben gehad.
Hoe maken we verwachtingen in de zorg realistischer? We zouden bijvoorbeeld in onze folder kunnen zetten: ‘Welkom in ons woonzorgcentrum. Uw moeder heeft Alzheimer en kan niet meer thuis wonen. In de komende tijd zal zij lichamelijk en geestelijk verder achteruit gaan. Wij doen ons uiterste best om uw moeder goed te verzorgen. Desondanks kan het gebeuren dat uw moeder haar bril of iets anders kwijtraakt of plotseling in haar broek plast. Wij helpen  haar met alle liefde zoeken, wassen en schone kleding aan doen. Daarnaast leggen we ook nog aan 32 controlerende instanties verantwoording af, registreren alles en proberen we het in de huiskamer samen met familie en vrijwilligers zo gezellig mogelijk te maken.’  Waarom schrijven we dat niet in onze folders?!
Dit is een maatschappelijk probleem: Hoe zorgzaam zijn wij als maatschappij? Hoeveel belastingcenten en/of zorg willen we als burger besteden aan onze ouder wordende medemens?
Ondertussen hopen Hans en Frans dat verpleegkundigen en verzorgenden de rust en wijsheid vinden om, ondanks de vaak vernietigende maatschappelijke (voor)oordelen, dit mooie  werk willen blijven doen!  Uiteraard blijft er verdriet om het aftakelen van hun moeder, maar met liefdevolle betrokkenheid zijn er gelukkig nog vele lichtpuntjes in ons kwetsbare leven...


Bron: Hans en Frans zijn gebaseerd op een artikel uit de krant: Marco Wisse (2015). ‘Onze moeder, mijn broer en ik’ in: Volkskrant 03-01-2015. Het Juliana-model komt uit: Stella Braam (2008). Ik heb Alzheimer. Het verhaal van mijn vader. Nijgh&Ditmar.

Reageren en/of passie delen? bas.vandersijde@jannes.nl


Comments