impressie van de dag

persoonlijke impressie van S.B.

Congres Zorg met Passie, Passie voor Zorg d.d. 14-10-2010

 

Persoonlijke impressie door: SB

 

 

Aan de rand van het Asserbos vindt een congres plaats rond het thema ouderenzorg wat 2x het woord passie in de naamgeving heeft staan "Zorg met Passie, Passie voor Zorg". Het wordt voor de 2e keer gehouden. Als symbool is gekozen voor de intrigerende passiebloem die ik verder meerdere keren door de dag heen tegenkom.

Ik word vriendelijk ontvangen, krijg informatie en wat lekkers. De start is goed, ik ben benieuwd. Als buitenstaander (niet werkzaam in de zorg, maar ben nieuwsgierig aangelegd) staat me wel het een en ander te wachten, dat heb ik al op internet gezien. Ik ben net gestopt met werken, aan het bijkomen van veeleisend intensief werk met vluchtelingen, me her en der opladend voor de volgende fase met in het achterhoofd "waar kan ik iets betekenen met mijn vaardigheden en ervaring". Vandaag ben ik een nieuwsgierige zoeker.

 

Verschillende sprekers leiden ons door de dag. Wegwijzers worden uitgezet (door o.a. Harry Kunneman) om handelen niet ad hoc te laten zijn, om de druk(te) van alledag niet de overhand te laten krijgen. Een zingeving aan het handelen met de volgende 4 wegwijzers:

1. waardegedreven werkzaamheid, gevoed door zinvol leven bieden, menselijke waardigheid als leidraad door duurzaamheid gedragen.

2. drie V's: verbredend, verbinden, vernieuwen. Betrekking hebbend op het kader waarbinnen men werkt, de expertise, de organisatie en contact zoeken met anderen die met dezelfde doelgroep actief zijn, bv. welzijn, de gemeente.

3. professionaliteit. De waarden die hierbij belangrijk zijn als o.a. vertrouwen, openheid, respect.

4. zorg als bron, van goed leven, goed samen leven. En dan niet alleen in de zin van empathisch en lief en aardig maar juist ook: leerzame wrijving (prachtig woord!)

 

Rond de meest dringende thema's/kreten die op muurkranten zijn verzameld en waar de deelnemers zich bij konden aansluiten dmv (jawel) passiestickers, volgen de kampvuursessies.

Een werkvorm die ik niet kende maar die ik zeker ga gebruiken als ik weer eens met groepen werk. Wat een vondst. Actieve participatie en alle ruimte voor even bijkomen, laten bezinken en dan weer actief worden, het is allemaal  mogelijk. De bij de kampvuursessies behorende "wet van de 2 voeten" maakte het bovendien mogelijk van het ene kampvuurtje naar het andere te gaan; er waren er 10 of 11. Spontane en actieve deelname al dan niet geuit in woorden was het gevolg, van verveling was geen sprake. Bij ieder kampvuur kwamen rond een dringend thema (het zgn. aanmaakhoutje) veel informatie, wensen en voorstellen los, wat verzameld is op flappen en aan de organisatie van de dag is overhandigd.

 

Na de heerlijke lunch startte het middagprogramma met muziek, verzorgd door Henk Jan Post. Ontroerend, treffend, vanuit het hart werd in een aantal songs de zorg teruggebracht tot de kern waar het om gaat: een mens, de mens, de oudere mens in al zijn facetten en niet alleen het medische dossier.

 

In de workshops, bij de kampvuurtjes en gesprekken tussendoor met andere deelnemers heb ik ervaren dat zorg, aandacht, passie, liefde voor de (oudere) medemens hoog in het vaandel staan; dat het soms ook in het gedrang komt door de druk van alledag; dat de gedrevenheid blijft. Dit congres droeg bij tot werkers in hun kracht zetten door de elementen te benadrukken die zo belangrijk zijn om te ervaren wanneer je afhankelijk bent geworden (zorg, aandacht, liefde voor de medemens) en er met elkaar bij stil te staan. De elementen die ieder mens, verzorgde en verzorgende nodig heeft.

Na het muzikale intermezzo was het tijd voor een 5-tal workshops met veel ruimte om ervaringen en inzichten te delen.

 

Het congres rond de ouderenzorg heb ik als inspirerend ervaren: stimuleren van mensen, hen in hun kracht zetten/houden, vanuit een breder perspectief kijken en werken. Wat besproken werd rond professionaliteit, werkhouding, samenwerking met organisaties die vanuit een andere invalshoek met zorg bezig zijn, plezier in het werk houden, betrekken van familie/vrienden van cliënten bij de verzorging, deed de kampvuren soms flink hoog branden.

Het congres liet een proces zien om vertrouwen in te hebben, want de hele dag heb ik geen cynisme opgevangen terwijl dat best had gekund door de grote werkdruk en het psychisch ook zware werk in de zorg.

Aan het eind van de dag kreeg ieder een mooi boekje "Tot het allerlaatste moment". Het boek laat verzorgenden aan het woord waardoor ik al lezend een beeld krijg van cliënten, verzorgers, keuzes en passie.

 

Ik heb een leuke dag gehad met veel stof tot nadenken.