Passie voor Zorg-column: Geheim dagboek

NNCZ-nieuwsbrief, mei 2015
Bas van der Sijde

Geheim dagboek
Onlangs las ik het geheime dagboek van Hendrik Groen, die hij zelf de titel ‘Pogingen iets van het leven te maken’ gaf.  In korte, ogenschijnlijk luchtige, maar vooral openhartige dagboekfragmenten laat de 83 ¼ jarige Groen je een jaar lang meeleven met alle ups en downs van het leven in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Er zitten heel veel herkenbare situaties in, die met humor worden beschreven.
Hendrik Groen mag dan oud zijn, hij is nog lang niet dood en niet van plan zich eronder te laten krijgen. Toegegeven: zijn dagelijkse wandelingen worden steeds korter omdat de benen niet meer zo goed willen en hij moet regelmatig naar de huisarts. Technisch gesproken is hij bejaard. Maar waarom zou het leven dan alleen nog maar moeten bestaan uit koffiedrinken achter de geraniums en wachten op het einde? Samen met een paar medebewoners richt hij een ‘Oud-maar-niet-dood-club’ op. Hiermee onderneemt hij allerlei activiteiten. Het zit niet altijd mee, maar Groen doet allerlei pogingen om na iedere tegenslag er toch weer iets van te maken. Ik vind vooral zijn reflecties op zijn medebewoners, verzorgenden en de wereld om hem heen heel herkenbaar.

Medebewoner Evert koketteert geregeld met zijn prothese en maakt een hele show van het aan- en afschroeven van zijn kunstbeen. ‘Hij knelt een beetje, ik leg hem even ter ruste,’ en dan legt hij zijn halve plasticbeen midden op tafel tussen de bokkenpootjes.’
Na diverse aanmaningen van het personeel is de directrice persoonlijk komen meedelen dat zijn been er in de recreatiezaal aan moet blijven zitten.
‘Zo,’ zei Evert, ‘moet dat? Staat dat ergens zwart op wit? In een regelement of zo?’ 
 
Groen is soms erg grappig, vooral als hij zijn goede vriend Evert beschrijft, maar hij is ook heel betrokken om het lot van een buurvrouw die de diagnose Alzheimer krijgt en een vriendin die een beroerte krijgt. Hij was ook een paar dagen van slag toen Evert te horen kreeg dat zijn been geamputeerd moest worden.
 
Gisteren bij de lunch las meneer Dickhout een brief van de directie voor, waarin stond dat er voortaan voor de koffie een euro betaald moest worden en voor elk koekje twintig cent. Er stak een storm op, nee een orkaan van verontwaardiging. Een schande was het! Er was geen enkel respect voor ouderen. De oorlog werd erbij gehaald en ook de oude Drees kwam voorbij. ‘Ik neem eigen koffie en koek wel mee!’ brulde Gompert door de zaal, waarop Dickhout hem wees op de opmerking dat er geen meegebrachte etenswaren mochten worden genuttigd in de openbare ruimtes. Toen Gompert daarvan zo driftig werd dat hij dreigde te ontploffen of op zijn minst een hartaanval te krijgen, besloot Dickhout dat het genoeg was: ‘1 april!’ zei hij droogjes en hij ging rond met een pak meegebrachte koekjes.  
 
Relativeren en er samen iets van maken, is volgens mij het motto van dit boek. Pogingen iets van het leven te maken is een echte leestip om je op een vrolijk manier in te leven in het wonen in een verzorgingshuis.
 
Bron: Hendrik Groen (2014). Pogingen iets van het leven te maken. Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar oud. Amsterdam: Meulenhoff.
 
 
Reageren en/of passie delen? bas.vandersijde@jannes.nl
 
 
 
Ouderen raken net als kinderen voortdurend alles kwijt,
maar ze hebben geen moeder meer die weet waar alles ligt…
(Hendrik Groen)
 
Comments