toespraak M. Kempff, (NU '91)

Toespraak Monique Kempff (voorzitter NU’91)
Onderstaande tekst is een verkorte weergave van de toespraak


Beste dames en heren, beste collega’s,


Hartelijk bedankt voor het boek “Tot het allerlaatste moment” en de uitnodiging om dit congres bij te wonen. Ik heb het manuscript over ‘passie’ met ontroering gelezen. Ik was vooral ontroerd door de emotie die in de verhalen naar voren kwamen en de passie waarmee velen van jullie je werk doen.
Een vraag vooraf had ik wel en die luidde: “Wat betekent of is passie NU eigenlijk?
Ik heb het opgezocht in de Dikke van Dale en kwam een aantal definities tegen:
De eerste is “Het lijden van Jezus”, maar ook “Hartstocht, Drift en Hartstochtelijke liefhebberij” zijn definities van Passie. Vooral de definitie Hartstocht spreekt me aan.
Hartstocht is een heel belangrijke competentie, als ik dit modewoord maar even mag gebruiken, om het werk in de zorg te doen.


We leven en werken in een tijd waar helaas niet de “P” van Passie, Pret, Professional en Patiënt centraal staat, maar vooral de P’s van Productie, Productiviteit, Poen en PR de overhand hebben.
Vaak selecteren we bij sollicitaties mensen op kennis en kunde en wordt passie of compassie voor het werk vergeten. Natuurlijk vind ik niet dat we allemaal weer Florence Nightingales moeten worden die vooral vanuit een zogenaamde roeping genoegen moeten nemen met schouderklopjes en complimenten. Je moet ook als professional op een zakelijke manier gewaardeerd worden bijvoorbeeld met een goed salaris, opleidingsmogelijkheden en ontplooiingskansen.


Zelf werkte ik in de thuiszorg, het verpleeghuis, psychiatrie en ziekenhuizen. Als manager vond ik het soms moeilijk om de balans te brengen tussen cijfers die moeten kloppen en het brengen van passie en plezier in het werk. In de boeken die ik er over las leerde ik vooral over de zakelijke kanten van het werk, daarom is het zo belangrijk dat deze publicaties er zijn en ben ik er trots op dat ik het eerste exemplaar mag ontvangen. Ik had in die tijd veel meer van deze verhalen moeten lezen, want van jullie verhalen kunnen managers en beleidsmakers namelijk heel veel leren en kunnen jullie leren van elkaar en van de mensen die aan jullie zorg zijn toevertrouwd.
Helaas was ik zelf ook wel eens patiënt en maakte mee dat de verpleegkundige die aan me vroeg “zal ik je haar doen” - je zou niet zeggen dat ik daar waarde aan hecht - het verschil. Zij deed als professional haar werk met plezier en passie en als patiënt merk je dat direct.


Laten we er voor gaan: Het centraal stellen van de Passie, Pret, Professional en Patiënt!


Ik wens u een mooi congres toe, hartelijk bedankt,


Monique Kempff
Voorzitter NU’91

Comments